رمضان+ خانه تکانی و خرید عید+ سفر پرماجرای یار آن هم در خلال جنگ تحمیلی ناعادلانه

رمضان امسال  تصمیم گرفتم بعد از 4 سال روزه هام رو بگیرم. شروع خیلی خوبی داشتم . خصوصا که علی عزیزم هم همراه شده بود و قصد داشت کامل بگیره. روز اول و دوم محمدباقر عزیزم هم کامل گرفت. حاضر نشد کله گنجشکی بگیره. کلی ذوقش رو کردم. می دونستم باید سبک زندگی رو تغییر بدم تا فشار مضاعفی تحمل نکنم در کنار اداره و بچه داری و خانه داری. تا حدودی هم یار همراهی کرد. با این حساب از همه چیز سخت تر اختلال خواب بود. با یاشار عزیزم نمیشد برنامه ریزی مشخصی برای خواب داشته باشم. تا اینکه ویزای همسر آمد و برنامه ریزی کردیم برای سفر. طوری که قبل از تحویل سال برگشته باشه تا بچه ها رو یک سفر نوروزی ببریم. آخه من هم بعدش دوره آموزشی تو سنگاپور داشتم. تا اینکه زمزمه های جنگ شد. من اصرار داشتم پرواز حمزه پنجشنبه و جمعه باشه که قبل از جنگ احتمالی رفته باشه اما خودش قبول نکرد و برای روز یکشنبه بلیط گرفت. روز قبل از پرواز، یعنی شنبه صبح، تو اداره داشتیم کارهامون رو انجام می دادیم که خانم همکارمون باهاش تماس گرفت و گفت جنگ شد و به چند نقطه از تهران از جمله بیت رهبری حمله کردن. متاسفانه جنگ رسما شروع شد. رهبر و اکثر خانواده اش و خیلی از نخبگان نظامی شهید شدن. پروازها همه لغو شد. بازهم حمزه می تونست زمینی بره تا مرز اما منتظر موند ببینه چی میشه. خلاصه یک هفته گذشت و حمزه پیشمون بود.

صبح یکشنبه هفته بعد در حالیکه من خواب بودم، کلی جستجو کرده بود و بالاخره تونسته بود بلیط از ایروان به پاریس با ترانزیت استانبول (توقف 16 ساعته) بگیره. از شب قبل که خانه آذر افطاری دعوت بودیم خیلی دنبال بلیط بود. با حمید هم هماهنگ کرده بود که زمینی برن مرز و از اونجا حمزه بره. بلافاصله بعد از خرید بلیط من رو از خواب بیدار کرد و کمکش کردم چمدون ها رو دوتا یکی کنه و آماده بشه. بیرون هم چند تا کار داشت رفت انجام داد و برگشت. حمید و خانومش اومدن دنبالش و راه افتادن. 

تا دو روز با بابا تماس نگرفتم که ناراحت و نگران نشه. بعد از دو روز فک کردم مطلع شدن تا هنوز خبر نداشتن حمزه رفته. بابا هم خیلی عصبانی و ناراحت شد.که این ناراحتی تا زمان برگشت حمزه همچنان ادامه داشت (به حمزه گفته بودم به خانواده خودت، خودت قبل از رفتن خبر می دی. تو دعوتی آذر هم شایعه اش رو خانواده دایی شنیده بودن اما قطعی رو بعدش فهمیدن).

خلاصه بعد از 5 روز از رفتن حمزه، ماشین T9 رو برداشتم و بچه ها رو بردم خانه بابا و بعد از افطار هم خانه دایی. هنوز حمید برنگشته بود که ماشین تارا رو تحویل بگیرم. با زبان روزه دو افطار و تو بارون سخت بود اما تجربه خوبی بود، علی هم کلی کمک کرد تا ماشین رو بیارم از پارکینگ بیرون، بچه ها هم کلی ذوق کردن. شب خانه بابا موندم و رفتم احیا. فردا ظهر برگشتم و ماشین رو زدم تو پارکینگ بانک. بردنش تو پارکینگ خودمون دیگه واقعا برام سخت بود.

اداره همچنان نمی رفتم.تلفنی درگیر بودم اما حضوری نه. چند روزی هم خاله حیدری اومد کمکم  یاشار رو سرگرم کنه تا من خونه تکونی کنم. چند بار هم یاشار رو بردم خانه بازی با کمک خاله. نگرانی جنگ رو داشتم اما بابا که گفت بفرست خیلی دیگه حوصله بچه سر می ره اذیت میشه، فرستادمش.

 روز آخر سال روز آخر ماه رمضان هم بود. محمدباقر خیلی دوست داشت هفت سین بندازیم. روز آخر با هم رفتیم خرید هفت سین و لباس برای خودش و یاشار و برگشتیم. علی جان هم که میخواست هر وقت باباش برگشت باهاش بره خرید. تحویل سال ساعت 6:17 بود و اذان ربع ساعت بعدش تقریبا. سال تحویل شد و افطارمون هم کردیم و رفتیم خانه دایی. بچه ها که هر دوتاشون روزه کامل گرفته بودن، خیلی هیجانی داشتن. هم از تحویل سال، هم افطار و هم عید فطر. یاشار رو هم هیجانی می کردن. تنهایی مدیریتشون خیییلی سخت بود خصوصا روزه باشی و کلی پیاده روی و خرید هم رفته باشی و خانه داری هم کرده باشی.

به همه این موضوعات نگرانی و ناراحتی جنگ رو هم باید اضافه کرد. ناراحتی از شهید شدن انسانهای شریف، بچه های مظلوم، زنان بی گناه...

موضوعی که خیلی کمک کرد بهم بتونم از این روزهای سخت جنگ و دست تنهایی برای بچه داری و ... عبور کنم روزه داری و مناجات با خدا و همراهی با دعاهایی بود که تو تلوزیون پخش می شد. و گوش دادن به تلاوت سوره فتح. خدایی علی و محمد باقر هم خیلی وقتها باهام همراهی میکردن. هر سه مریض شدن این مدت. یاشار دو مرتبه مشکل گوارشی پیدا کرد. محمد باقر دو روز تب شدید داشت که وقتی حمید اومد ماشین رو بهم بده محمدباقر رو مستقیم بردم دکتر، علی هم گلو درد شدید گرفته بود که حتی آب دهانش هم نمی تونست قورت بده و خودم دارو براش تجویز کردم. اوضاع طوری بود که نمی شد زیاد از خونه بیایی بیرون. البته خبری نبود اما احتیاط می کردم. خصوصا که حمزه نبود. روزهای عید که ماه رمضان هم تموم شده بود، رفتم خانه بابا و چند شب اونجا خوابیدم، چند شبی هم خانه خاله خوابیدیم. اون بچه ها هم خیلی تنها بودن. خانه دایی نخوابیدیم. عمو اکبر اینا آمده بودن. چند باری رفتم سر زدم و اونجا تماس می گرفتم با حمزه تا با زن دایی اینا صحبت کنه و یکم آروم بشن. بچه ها هم با بچه های عمو اکبر بازی کنن، یک بار هم ناهار دعوت کردن رفتم. ب

علی و بچه ها که خوب اشباع شده بودن از مانده در خانه بابا، خودشون داوطلبانه می گفتن بریم خونه. و این خیلی لذت بخش بود.

و اما برگشت حمزه: 

بسته مکالمه بین الملل تموم شده بود. از طرف دیگه حمزه ایتالیا بود و سیم کارتش که از فرانسه گرفته بود، اونجا جواب نمی داد. 

دایی محسن بسته داشت تا با طاهره جون تماس بگیره، طاهره هم با واتساپ به حمزه زنگ می زد. از طرف دیگه یکی از مشتریان بانک تلگرام داشت که حمزه چند باری به اون زنگ زد و اون هم با گوشی دیگه به ما زنگ زد تا با حمزه صحبت کنیم. خلاصه اینطوری ما از وضعیت حمزه مطلع می شدیم. 

چهارشنبه شب بود که دایی محسن که اومده بود شیراز زنگ زد خاله و خاله هم به بابا. بابا گفت که فردا شبش بلیط داره به استانبول و بعد وان و بعد هم زمینی میاد. من هم ازش خواستم بلیطش رو برای خاله بفرسته تا من اطلاعاتش رو از خاله بگیرم. که نفرستاد. 

فردا شبش گوشیم زنگ خورد تا بابا هست و میگه فرودگاه استانبول هست و آنتن میده اونجا. من هم باور کردم اما باهاش تماس نمی گرفتم به این خیال که استانبول هست و منتظر تماس خودش بودم. خلاصه طبق محاسبات خودم شنبه شب می رسید شیراز. ظهر جمعه با دایی محسن و دایی حاجی خانه بابا بودیم و دایی محسن اینا بعد ناهار می خواستن برگردن. حمزه زنگ زد که کجایین و گفت چون اونجا هستین من هم میام. و 70 کیلومتری شیراز هستم و این کرایه را واریز کن و بیا کمربندی دنبالم. به کسی هم چیزی نگو. یک ساعت بعد کمک کردم مامان سفره را پهن کردم و با علی و یاشار و رادین به بهانه کار بانکی پای خودپرداز، رفتم دنبال حمزه. دایی محسن هم اصرار که پول تو حساب هست من منتقل می کنم خودت رو اذیت نکن و من هم گفتم یه کار دیگه هم دارم. خلاصه تو راه به علی موضوع رو گفتم و کنار کمربندی حمزه رو سوار کردیم و برگشتیم و همه رو غافلگیر کردیم. بعد از ناهار هم رفتیم خانه دایی اونا رو غافلگیر کردیم. بعد هم خانه آذر 10 دقیقه ای نشستیم و برگشتیم خانه خودمان.

بچه ها چمدان بابا رو باز کردن. سوغاتی ها رو بسته بندی کردیم حدود 30 بسته. یک مقداری تو خونه هم داشتم اونا رو هم کنارشون گذاشتیم.

بعد از خوردن یک آبگوشت داغ هممون از خستگی غش کردیم. فردا صبحش هم زود بیدار شدم صبحانه و چای آماده کردم و با حمزه خوردیم. اون رفت سر کار و من هم برای ناهار دست به کار شدم. دایی حاجی و مهدی و خاله ها و آنا اینا رو دعوت کرده بودیم برای ناهار.

خلاصه یک مهمانی خودمونی شاد.

انشالله جنگ تموم بشه کاملا تموم بشه  با پیروزی ایران عزیز و تلخترین تحویل سال و عیر هیچ زمان برای هیچ هم وطنمون تکرار نشه.

الهی آمین.