واپسین روزهای پزشک فامیل

پزشکی که سن زیادی هم نداشت ولی با همین سن کم علم و تجربه پزشکی خیلی خوبی داشت و گره از مشکلات خیلی از ماها را باز کرد. اون هم با مراجعه وقت و بی وقت، روز و شب، در مطب یا خانه. ولسوز و مهربان بود و خدایی دستش خوب بود و داروهاش کارساز. در بیماری مامان هم سنگ تمام گذاشت و خودش به شخصه تلاش برای بستری مامان در بیمارستان نمازی کرد که مقدمه درمان مامان شد.

 با مراجعه به این دکتر جهت درمان، یا در دیدار های خانوادگی، راهکارهایی که در پزشکی از ایشان دیدم بارها مرا ترغیب به تحصیل در رشته پزشکی کرد، یکبار با خودش هم مشورت کردم و تشویقم هم کرد. اما گردش روزگار و مسئولیت مادری و همسری به من این اجازه را نداد.

متاسفانه این پزشک ما به بیماری سختی دچار شد که شاید ریشه در مسیر زندکی و سبک زندگی از کودکی و یا شاید در جنگ تحمیلی و اثرات آن داشت...در سالهای اخیر دستان ما به دعا باز بود برای شفای ایشان، در صف پیوند کبد بود که متوجه شدیم مشکل وخیم تر این مسائل هست. تقریبا یکسال پیش به حمزه این موضوع رو گفت. که همه ناراحت و امیدوار از شفایش شدیم. شنیدیم که اسفند ماه در حال انجام مقدمات عمل روده بودند، که جنگ شد. و عملش در فروردین ماه انجام شد. اما دکتر جراح که دوستش هم بود در اتاق عمل شکم را باز و بخیه کرده بود و عمل چندساعته در یک ساعت تمام شد. متاسفانه کار از کار گذشته بود و بیماری در بدن پخش شده بود و جراح کاری نمی توانست انجام دهد. دکتر قطره قطره آب شد. لاغرتر و لاغرتر، همسر مهربانش که هنوز داغ پدر و مادر (عمو و زن عموی عزیزم🖤) بر دلش بود، هر روز در فشار و ناراحتی بیشتر و بیشتر....

اطرافیان، از برادران و دایی نواز گرفته تا ایاز و آقای عطازاده و خسرو تا بقیه که مرتب سر می زند و رسیدگی می کردند و قطره قطره آب شدن دکتر را به چشم میدیدند و بدخلقی های یک بیمار سخت را که کمترین دردشان بود به جان می خریدند و امیدواری می داند که دکتر خوب می شوی...

راضی کردن و بردن دکتر برای ویزیت توسط پزشک طب سنی خیابان زند (که حدود 10 جلسه دایی را به امید شفا بردند که شروع آن هم برای ما داستانی داشت و روزهای جمعه، وسط کارهای انجام شده و انجام نشده باغ، توسط هیاتی این کار انجام می شد)، برای ما نقطه امیدی بود و دکتر که خودش در پزشکی از همه ما مطلع تر از اوضاع درونی خودش بود امیدی به این روش ها نداشت و حق هم با او بود... همان جلسات کم، به طور موقتی حالش را بهتر می کرد اما در کل نه....

یک شب خانه دایی بودیم و حمزه و ایاز در حال رسیدگی به امورات پدر که گوشی عمو ایاز زنگ خورد و من هم تعجب کردم که چرا به حمزه زنگ نزدن. و گویا دکتر حالش بد شده و ماهروز به بابا گفته، بابا هم به ایاز گفته. ایاز و حمزه صدایش را درنیاوردند و به من گفتن بریم به سارا سر بزنیم بدون یاشار. تو راه قضیه را فهمیدم و رسیدیم بر بالین دکتر. حمد شفا خوانیدم. دکتر بسیار لاغرتر از قبل شده بود. دیگه میشه گفت پوست و استخوان شده بود. رو به قبله دراز کشیده بود و خیره نگار می کرد. اورژانس او را به بیمارستان امیر نبرد یعنی مجوز نداشت. یک معاینه کلی کرد و گفت خودتان با ماشین یا اورژانش خصوصی می تونید ببرید. تا اورژانش بعدی بیاد دیگه خیلی دیر می شد. آماده شدند و با حمزه و ایاز و ماهروز و مجید و پسرخاله شان رفتند بیمارستان. من هم با بابا آمدم خانه بابا. 

 دکتر در شب دوم بستری، دار فانی را وداع گفت...

و چه پایان تلخی.....

به قول حمزه اجل گشته می میرد نه بیمار سخت...

روحش شاد و یادش گرامی🖤